IRIS ΕΚΜΑΘΗΣΗ ΜΟΥΣΙΚΩΝΟΡΓΑΝΩΝ

 

Όταν αναφερόμαστε στον Απόλλωνα, αυτόματα επικεντρωνόμαστε στην ομάδα των Ποντίων, της προσφυγιάς και της ποδοσφαιρομάνας Καλαμαριάς.

Εδώ και 93 χρόνια, ομιλούμε για τον σύλλογο που έχει γαλουχηθεί μέσα απο τις αδικίες και έχει δεχθεί ανελέητο κυνηγητό απο το παρασκήνιο.

 

Του Παναγιώτη Κογγιτσίδη

 

 

Ωστόσο, ο Απόλλων ακόμη και χωρίς την βοήθεια και τη συμπόνοια κανενός κατάφερε να σταθεί στα πόδια του έχοντας χαράξει εδώ και έναν αιώνα σχεδόν, σπουδαίες μεν, σπάνιες δε στιγμές διακρίσεων. Είτε αρέσει, μήτε δεν αρέσει σε κάποιους.

Επέτειοι και κόντρα επέτειοι, στιγμών δόξας αγώνων που έχουν χαραχθεί στο μυαλό και στις καρδιές όλων μας. Στιγμών που πλάθουν ποιος είσαι, δημιουργούν το DNA και σε διατηρούν για πάντα στην Ιστορία.

 

Μια ιστορία, όμως, η οποία πρέπει να προχωρά. Επιβάλλεται να εξελίσσεται.

Πρέπει να ανανεώνεται. Όσο ξεμακραίνουν οι επιτυχίες σου, όσο περνούν τα χρόνια και απομακρύνεσαι απο τις περιόδους που σημείωσες την επιτυχία, τόσο περισσότερο περνά η όλη διαδικασία στην κατηγορία του μύθου (ας μας επιτραπεί η έκφρασις).

Είναι ωραία τα αφιερώματα και τα περιβόητα “σαν σήμερα” που διαβάζουμε για τον Απόλλωνα. Για να θυμόμαστε.... τι, με ποιους τα πέτυχε, που έφτασε, πως αισθανόμασταν τότε, τη συγκίνηση, τη χαρά και πάει λέγοντας.

 

Όμως, σιγά-σιγά με το “σαν σήμερα” και όλα αυτά τα επετειακά, ξεχνάμε το σήμερα.

Διότι, για να δημιουργείς νέες στιγμές, για να φτιάξεις νέους οπαδούς, για να καταλάβουν οι νεότεροι τι τους έλεγε ο κηδεμόνας τους:

Για εκείνες τις ένδοξες στιγμές των δεκαετιών του '50-'60

Για τα τσαμούρια

Για το σύνθημα “ο Απόλλων περιέχει δηλητήριον φοβερόν”

Για το τι σημαίνει ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΆ να είσαι ΑΠΟΛΛΩΝ.

Για το τι πρεσβεύει αυτή η φανέλα, αυτό το έμβλημα, αυτό το μεγαλείο

Που εισερχόμενος στο γήπεδο, δεν τον ενδιέφερε ποιον έχει απέναντί του

 

Για τέτοιο επίπεδο, ομιλούμε, όσο υπερβολικό κι αν ακούγεται για κάποιους. Τώρα, όμως που πάμε; Κυρίως πότε και πως θα επιστρέψουμε έστω κοντά στα στάνταρ μας;

Την ιστορία την γνωρίζουμε πολύ καλά. Ζήσαμε ένα μεγάλο μέρος της. Άλλοι έζησαν περισσότερο, άλλοι λιγότερο. Σε κάθε περίπτωση ο κάθε Απολλωνιστής είναι υποχρεωμένος να γνωρίζει την ιστορία της ομάδας του.

Υπάρχει ένα “αλλά”, ένα τεράστιο “ΑΛΛ Α” (με ξύλινα γράμματα).....

...Να μην σκαλώνουμε τόσο σ' αυτήν, διότι δημιουργείται ο κίνδυνος να γίνουμε σαν τον παππού που καθήμενος στο καναπέ του δείχνει στα εγγόνια του παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες των νιάτων του.

Ας μην γίνει λοιπόν, ο Απόλλων.... ο παππούς που θα διηγείται ιστορίες.

Ας είναι είναι πάντα το μεγαλείο που θυμάται, θα σέβεται, θα τιμά, θα δοξάζει την ιστορία του, μέσω της συνέχειάς της,

Με απλά λόγια θα σέβεται στην πράξη και όχι στην ανάμνηση.

Και να σας πούμε και κάτι άλλο;Ίσως να είναι και άδικο. Ίσως να είναι και μίζερο αυτό που θα επισημάνουμε, αλλά είμαστε σίγουροι πως πολλοί Απολλωνιστές το αισθάνονται.

Το να καθόμαστε και αναφέρουμε συνεχώς “εμείς κάναμε εκείνο, εμείς πετύχαμε τον τάδε στόχο”, ενώ τη δεδομένη στιγμή είναι άγνωστο πότε θα ξαναπαίξει στην SL1, δεν είναι το πρέπον και ό,τι το καλύτερο.

Και επειδή σεβόμαστε την Ιστορία και, επειδή μεγαλώσαμε με το μεγαλείο του, ας εστιάσουμε το ενδιαφέρον μας στο “σήμερα” και πως θα δημιουργηθεί ξανά, έστω μια μικρογραφία των στιγμών συγκίνησης, έκστασης, λατρείας, περηφάνιας, που μας έχει χαρίσει αυτός ο κοκκινόμαυρος οργανισμός.

Για να μην φθάσουμε στο σημείο να ζούμε μόνο με το κοκκινόμαυρο παρελθόν.