Κάπου είκοσι χρόνια πριν είχα μείνει πολλές μέρες στο Φαλατάδο της Τήνου, Αύγουστο μήνα. Εκεί γνώρισα τον μπάρμπα Νίκο κι άλλους παλιούς Τηνιακούς (εβδομήντα plus τότε) και στήναμε πολλές συζητήσεις εν μέσω ρακιού, κρασιού και ανεπανάληπτων εδεσμάτων της κυρίας Φρατζέσκας, της συμβίας του μπάρμπα Νίκου. Από τα πολλά που άκουσα ήταν το σοφό “μήνα που δεν έχει “ρο” το κρασί θέλει νερό”. Απόλυτα συνετό. Μάιος, Ιούνιος, Ιούλιος, Αύγουστος είναι οι μήνες που δεν έχουν το γραμμα “ρο” και είναι γεγονός ότι χρειάζεται να νερώνεις το κρασί για να μην σε κτυπήσει κατακούτελα, αν τυχόν παρασυρθείς και το τιμήσεις λίγο παραπάνω. Κρατάμε την ατάκα και πάμε στα παρακάτω...

 

Στο ποδόσφαιρο ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Τους μήνες που δεν έχουν “ρο” συνήθως δεν χρειάζεται να βάζει κανείς νερό στο κρασί του. Διότι περισσεύει η αισιοδοξία και είναι τσάμπα. Μετά αρχίσουν τα δύσκολα. Οπότε από Σεπτέμβριο μέχρι και Απρίλιο χρειάζεται όλοι να βάζουν νερό στο κρασί τους, για να μην γίνει το έλα να δεις. Και βλέπω ότι γύρω και μέσα στον Απόλλωνα έχει πέσει μεγάλη λειψυδρία. Δεν μιλάω για τους παίκτες, οι οποίοι έχουν φτάσει στο σημείο να ρίχνουν κρασί στο νερό κι όχι νερό στο κρασί.

 

Υπάρχουν τρεις τάσεις. Η μία είναι αυτή που απέρριπτε εξ αρχής το concept της πλευράς Καλαϊτζίδη, αλλά αυτή δεν λογαριάζεται επειδή πολύ απλά είχε ιδιοτελή κίνητρα, ή μαύρα μεσάνυχτα. Η δεύτερη τάση είναι αυτή που είδε θετικά το concept, αλλά τελευταία άρχισε να παλαντζάρει και υπάρχει μια τρίτη που συνεχίζει να θεωρεί πως δεν υπάρχει καλύτερη λύση για την ώρα. Exit poll δεν έχω κάνει για να ξέρω τα ποσοστά και τις έδρες της κάθε τάσης. Φυσικά, μην ξεχνάμε, υπάρχει και ο Καλαϊτζίδης.

 

''ΓΕΝΑΡΗ ΠΙΝΟΥΝ ΤΟ ΚΡΑΣΙ
ΤΟ ΘΕΡΙΣΤΗ ΤΟ ΞΥΔΙ''

Το πού έχει φτάσει ο Απόλλωνας, δεν χρειάζεται να το θυμηθούμε. Είναι γνωστό. Γι αυτό και πληθαίνουν εκείνοι που φωνάζουν να αποχωρήσει η πλευρά Καλαϊτζίδη. Φυσιολογικό ακούγεται και πλήρες συναισθημάτων. Το λογικό, όμως, θα ήταν να λέγεται και τι θα γίνει μετά. Ποιος θα ηγηθεί στην ΠΑΕ; Υπάρχει κάποιος, ή κάποιοι; Μπορεί και ναι, αλλά δεν έχω ακούσει ονοματεπώνυμα και χωρίς ταυτότητα θυμάμαι μόνο τον Richard Chamberlain, στην ταινία The Bourne Identity. Εκτός αν τα ονόματα των υποψηφίων διαδόχων για κάποιο λόγο δεν ξεστομίζονται εύκολα.

 

Η λογική λέει και κάτι ακόμη. Πολύ σοβαρό. Ποιος εγγυάται ότι οι επόμενοι θα πάνε το καράβι καλύτερα, ότι δεν θα το βυθίσουν ολότελα και λογαριασμό δεν θα δώσουν με το ελληνικότατο άλλοθι της “καμμένης γης”; Και μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν ακόμη οι άλλες δύο δόσεις της ΕΡΤ, που μπορούν να λειτουργήσουν σαν κουφάρι αντιλόπης σε ύαινες. Η κινδυνολογία δεν αρμόζει στην περίσταση, μα για να μιλάμε για καλύτερες μέρες πρέπει να εμφανιστούν άτομα που αποδεδειγμένα να μπορούν (και να θέλουν) να διαθέσουν χρήμα, ώστε τουλάχιστον να αναστηλώσουν τον Απόλλωνα.

 

Ο Καλαϊτζίδης λέει και ξαναλέει πως ή θα πάρουν οι χρηματοδότες όσα ξόδεψαν και τότε θα πουλήσουν, ή θα παραδώσουν την ομάδα στην Γ΄ Εθνική όπου την πήραν. Ούτε αυτό μου βγαίνει ως λογική, αν το καταπιώ αμάσητο. Και θα σας πω το γιατί. Μέχρι τώρα οι μέτοχοι, όπως τους αποκαλεί, ξόδεψαν κάποια λεφτά και υπάρχουν και πολλές οφειλές ακόμη. Φως – φανάρι ότι η μπίσνα είναι από ζημιογόνα έως καταστροφική. Τι σόι μέτοχοι κι επιχειρηματίες είναι αυτοί που επιμένουν να χάσουν κι άλλα λεφτά, κρατώντας μια ΠΑΕ που γίνεται όλο και πιο ζημιογόνα; Και γιατί ο Καλαϊτζίδης να είναι ανυποχώρητος σ’ αυτό;

 

Από πείσμα, μόνο, δεν ακούγεται εύλογο.Οπότε για να βάλουμε λίγη αισιοδοξία στο “κρασί” πρέπει να υποθέσουμε ότι κάτι άλλο περιμένει, που θα τον βγάλει κι αυτόν στον αφρό. Που αυτός θα βρεθεί καβάλα στ’ άλογο και ο Απόλλων σε άλλη ρότα. Βέβαια, το γεγονός ότι ο Καλαϊτζίδης ελπίζει σε κάτι, δεν σημαίνει ότι θα γίνει κιόλας. Ένας φίλος, στην εφηβεία μας, είχε στείλει ερωτικό γραμμα στην Tina Turner και για μήνες περίμενε απάντηση, που ποτέ δεν ήρθε.

 

Φίλε αναγνώστη, έχεις κάθε δίκιο να σκεφτείς “καλά όλα αυτά που γράφεις εξυπνάκια, αλλά τι θα γίνει με τον Απόλλωνα που βυθίζεται δεν μας το λες”. Και θα σου απαντήσω με την ατάκα των παλιών τσαγκάρηδων όταν δειγμάτιζαν τα παπούτσια τους και τους ρωτούσαν πιο σχέδιο θα πουλήσει: “Κάνε με μάγο, να σε κάνω πλούσιο”. Κι επειδή γνωρίζω ότι ο Έλληνας δεν δίνει μία για να συνεισφέρει στην ομάδα του όταν έχει την ανάγκη, όπως έκαναν οι παλιοί Απολλωνιστές, δεν θα γίνω σπαστικός να προτείνω τέτοια γλυκανάλατα. Ο σημερινός φίλαθλος μπορεί να δώσει μόνο όταν αυτός που ηγείται στην ομάδα είναι ζάπλουτος, μήπως κι αποκτήσει κονέ μαζί του. Όχι για την ομάδα. Τα λεφτά πάνε στα λεφτά.

 

Η ηρωική έξοδος που επιλέγω έχει ένα σάλτο και μια κυβίστηση. Τουτέστιν, στο ποδόσφαιρο (και μόνο) μήνα που έχει “ρο” το κρασί θέλει νερό, και κατά τα άλλα... όποιος δεν βάζει νερό στο κρασί του, πληρώνει διπλά το φαΐ του. Αυτά για την ώρα και Καλά Χριστούγεννα.